Ik was rond de dertig en dacht dat ik alles wel aankon. Werk, vrienden, familie, het huis op orde, nog even sporten, nog even helpen, nog even doorgaan. Ik zei te vaak ja, zelfs als ik allang voelde dat mijn hoofd vol zat.

In het begin leek het gewoon drukte. Ik sliep wat slechter, vergat kleine dingen, en was sneller geïrriteerd. Maar al snel voelde het alsof ik met een overvolle kar een steile dijk op moest. Alles kostte moeite. Zelfs opstaan in de ochtend voelde zwaar.

Op een dag zat ik in stilte aan de keukentafel, starend naar mijn koffie die koud werd. Ik merkte dat ik niet meer moe was op een normale manier, maar leeg. Toen begreep ik dat ik te veel hooi op mijn vork had genomen. Ik had mezelf te lang voorbijgelopen.

Langzaam ben ik gaan afschalen. Minder moeten, meer ademen. En pas toen ik stilviel, hoorde ik weer wat ik zelf nodig had.